Het Soay schaap dankt zijn naam aan het eiland Soay, dat deel uitmaakt van de Saint Kilda-eilanden. De Saint Kilda-eilanden liggen 180 km. ten westen van Schotland in de Atlantische Oceaan en waren tot 1957 eigendom van de Markies van Bute. Het grootste eiland van de Saint Kilda-archipel is het eiland Hirta met een oppervlakte van 15 km2. Het eiland Soay is beduidend kleiner.

Door de geïsoleerde ligging van het eiland Soay bleven de oorspronkelijke raskenmer- ken en karakter van het Soay schaap goed bewaard. Ondanks de slechte klimatologische omstandigheden en de kleine omvang van de populatie is eeuwenlang een fokkerij bewaard gebleven van 200 schapen.

  De Soay schapen stammen mogelijk rechtstreeks af van de schapen die de Neolitische boeren in het stenen tijdperk naar Engeland brachten.

Opgravingen en vergelijkingen van beenderen en huid hebben aangetoond dat schapen van het Soay-type in de Middeleeuwen nog veel in Engeland voorkwamen.

Het grootste eiland van de Saint Kilda, Hirta, werd tot 1930 bewoond. De bewoners van dit eiland maakten jacht op de schapen op het eiland Soay. In 1930 werden echter alle bewoners van Hirta geëvacueerd naar het vaste land en werd een aantal schapen van Soay over- gebracht naar Hirta. Kort daarop kregen de Saint Kilda-eilanden de status van natuurreservaat. Momenteel leven er op de Saint Kilda-eilanden ongeveer 1500 Soay schapen.

Tegen het eind van de vorige eeuw werd het Soay schaap van de Saint Kilda-eilanden naar het vasteland van Engeland gebracht,

 

veelal om te houden op landgoederen en in parken. Bekend was de kudde van de Hertog en Hertogin van Bedford. In de jaren ’60 kwamen de eerste Soay schapen via importen uit Engeland en via de dierentuinen van Antwerpen en Parijs in Nederland. Op dit moment zijn er in Nederland ongeveer 40 fokkers met in totaal 500 Soay schapen.